O ex cantante e baixista de Barricada volve ás salas de Santiago co mellor rock and roll.

É un espectáculo de danza que se constrúe como un ritual iniciático á vida e no que música, luz e movemento atenden o proceso cognitivo dos máis pequenos. É unha coidada produción internacional realizada entre España e Alemaña, que parte dunha idea: a imitación como vía de relación co mundo. Aprendemos porque repetimos aquilo que vemos.

O público acomódase 360 graos ao redor da acción nun espazo voluble que convida á atención e o descubrimento...

Concepto, coreografía e interpretación: Estrella García e Miguel Quiroga
Dirección artística: Estrella García
Música orixinal e interpretación: Miguel Pérez Iñesta e Emmanuelle Bernard
Acompañamento: Blanca del Barrio
Espazo escénico: Miguel Quiroga e Luís Mosquera
Vestiario: Zig Zag Danza
Realización de vídeo dos músicos: Philipp Meise
Vídeo, imaxe e mapping: Zig Zag Danza e Secundino García
Imaxe promocional: Muel de Dios
Vídeo promocional: Gabriela Alguero
Fotografía: Gabriela Alguero, Miguel Llamas, Javier Jarquín e Artur Gavalda
Modista: Inma F. Pertierra
Colaboradores en prácticas: Javier Herrero e Ángela Clemente
Comunicación: Cultproject
Produción executiva: Secundino García
Produción e distribución: Zig Zag Danza S.L.
Imaxe evento: Miguel Lamas

Idade recomendada: de 0 a 3 anos
Duración: 40 min
Lingua: sen texto
Foco Creadoras de escena

É un espectáculo de danza que se constrúe como un ritual iniciático á vida e no que música, luz e movemento atenden o proceso cognitivo dos máis pequenos. É unha coidada produción internacional realizada entre España e Alemaña, que parte dunha idea: a imitación como vía de relación co mundo. Aprendemos porque repetimos aquilo que vemos.

O público acomódase 360 graos ao redor da acción nun espazo voluble que convida á atención e o descubrimento...

Concepto, coreografía e interpretación: Estrella García e Miguel Quiroga
Dirección artística: Estrella García
Música orixinal e interpretación: Miguel Pérez Iñesta e Emmanuelle Bernard
Acompañamento: Blanca del Barrio
Espazo escénico: Miguel Quiroga e Luís Mosquera
Vestiario: Zig Zag Danza
Realización de vídeo dos músicos: Philipp Meise
Vídeo, imaxe e mapping: Zig Zag Danza e Secundino García
Imaxe promocional: Muel de Dios
Vídeo promocional: Gabriela Alguero
Fotografía: Gabriela Alguero, Miguel Llamas, Javier Jarquín e Artur Gavalda
Modista: Inma F. Pertierra
Colaboradores en prácticas: Javier Herrero e Ángela Clemente
Comunicación: Cultproject
Produción executiva: Secundino García
Produción e distribución: Zig Zag Danza S.L.
Imaxe evento: Miguel Lamas

Idade recomendada: de 0 a 3 anos
Duración: 40 min
Lingua: sen texto
Foco Creadoras de escena

Erupcións volcánicas, impactos de meteoros, grandes dioivos, xigantescos dinosauros, abraiantes criaturas mariñas... Orixes recrea unha natureza salvaxe onde volven á vida seres hoxe desaparecidos, pero tamén descubrimos outros que habitan a Terra desde hai millóns de anos, desde moito antes de que o ser humano pisara o noso planeta.

A experiencia sensorial inmersiva Orixes atravesa catro mil millóns de anos de evolución do noso planeta: desde unha inhabitable bóla incandescente, ata a extinción do temible tiranosauro-rex, pasando pola explosión da vida nos océanos ou a aparición dos primeiros grandes bosques na superficie terrestre.

A experiencia é accesible a partir dos 8 anos de idade, e as nenas e nenos menores de 12 deben realizala co acompañamento e vixilancia dunha persoa adulta responsable que deberá adquirir tamén unha entrada.

Nun xogo de máscaras e deformidades faciais, Julia investiga a perda de identidade e a procura dun outro que poida cubrir esa carencia. As ilusións creadas con luces e sombras e as posibilidades de expandir e deformar o corpo con outros materiais, amplifican o movemento dinámico e preciso de Waacking, transformando o artista nunha masa cambiante, cargada de posibilidades e en constante mutación.

Dirección: Julia Laport Rivas
Creación e interpretación: Martín Gonçalves, Laura Iturralde e Julia Laport
Deseño de Iluminación e audiovisuais: Laura Iturralde
Deseño de escenografía e vestiario: Martín Gonçalves
Confeción: Raquel Crespo
Espazo sonoro: Julia Laport
Axuda á produción: AGADIC - Xunta de Galicia
Foto: Martín Gonçalves

Idade recomendada: Todos os públicos
Duración: 60 min
Lingua: galego
Foco Creadoras de escena

Pop-up de artesanía organizada en colaboración coa Asociación para o fomento e o impulso da artesanía galega Afiga.

Haberá unha ampla variedade de produtos feitos con coidado e dedicación: artesanía en madeira, sombreiros, velas feitas a man e artigos de coiro.
Tamén atoparás postos con xoiería artesanal, bordados, pintura decorativa e bolsos de macramé, amosando o talento e a creatividade das súas creadoras e creadores.

Pilar Albarracín (Sevilla, 1968) foi unha das creadoras claves na renovación das linguaxes artísticas en España durante os anos noventa. Nunha escena ata entón dominada pola pintura e a escultura, o seu traballo foi pioneiro no uso da fotografía, a performance ou a instalación como medios de expresión artística, e contribuíu a formular algunhas das cuestións fundamentais para entender a evolución das prácticas artísticas nas últimas décadas. 

Mandala (Arc en ciel) (2012) forma parte dunha serie máis ampla integrada por outras cinco pezas que actualmente pertencen ás coleccións do CAAC de Sevilla e o MUSAC de León. A obra exposta no hall do CGAC está constituída por un conxunto de bragas usadas de diversas cores e tamaños dispostas en círculos concéntricos. Neste contexto, as pezas de roupa interior femininas adquiren un significado novo e profundamente simbólico, modelando un universo sagrado onde se combinan harmoniosamente o individual e o colectivo.

Do soño á apocalipse. Os vieiros da literatura fantástica en galego é unha exposición da Biblioteca de Galicia que pretende reivindicar a importancia deste xénero literario, moitas veces estigmatizado como ‘menor’ e decotío asociado a un público infantoxuvenil.

Esta mostra, a través de máis de 100 pezas bibliográficas custodiadas na Biblioteca de Galicia, así como gravados, manuscritos e outros materiais achegados por autores e autoras expostas, pon en valor a literatura fantástica tanto escrita orixinalmente en galego como a traducida ao noso idioma. 

A maioría das editoriais galegas careceron de coleccións específicas destinadas á literatura fantástica ata principios de século. Esta mostra pretende desterrar os prexuízos que existen sobre o xénero.

A mostra, composta por seis vitrinas, fai un percorrido pola vida e a obra do artista a través da que podemos entrever as súas motivacións, gustos e o gran esforzo que dedica a cada creación.

Xosé Vizoso (Mondoñedo, 1950) conta que xa de pequeno pasaba o tempo buscando formas e debuxos nas paredes. Recentemente creou varias viñetas que ilustran a súa vida dende os inicios e que se poden ver na exposición.

Esta exposición é unha reflexión artística e histórica sobre a identidade de Galicia

Comisariada por Germán Labrador Méndez, esta mostra combina arte, memoria e modernidade para ofrecer unha nova perspectiva da nosa historia.

AUTORES

Manuel Abad, Enrique Acuña, Xosé María Acuña, Agrupación Guerrilleira do Noreste Peninsular, artesán anónimo, artista anónimo, Arraianos, Manuel Ayaso, Marcos Álvarez, Xurxo Ayán, Álvaro de la Parra, Álvaro de la Vega, Nieves Amado Roldán, Anxo Baranga, Jorge Barbi, Clemente Bernard, Mestre Bretón, Camilo Díaz Baliño, Cerámica de Buño, Cerámicas Celta, canteiros anónimos, Castelao, Plácido Castro, Grupo Chévere, Cristina Lucas, Cobian Areal, José Collazo Toro, Xosé Conde Corbal, Eva Civadanes, Franco del Carro, María Antonia Dans, Andrés Dearca, Isaac Díaz Pardo, Laura Freire, Pedro Ferrer, Xoán Carlos Gil, Juan Antonio Gómez Vázquez, Hipólito González Fernández, Antonio Grunfeld, Lúa Gándara, HISTAGRA, Catherina Susanna Kuijper, Irmáns Misterio, Irmáns Naveira, Kukas, Diego Vites, Joan Morera Arbones José Meijón, David Martínez Peón, Xaquín Marín, Urbano R. Moledo / Manuel Torres, Manolito Ngema, Antonio Nodar, Lino Novas Calvo, Uxío Novoneira, Manuel Lema Otero, Celso Otero Domínguez, Raimundo Patiño, L. Edwin Pastuña, Irene Pin, Estampa Popular Galega, Francisco Pérez Porto, Xavier Pousa, Benito Prieto Coussent, Julia Ramalho, Abe Rábade, Anxo Rabuñal, Viki Rivadulla, Juan Rivas, Maruja Roca, Carmen Rodeja, Carmen Romero, Mercedes Ruibal, Santa Inquisición Española, Fernando Sánchez Castillo, Xosé Salgado, Camilo Seira, Manuel Sendón José Signo, Carlos Sobrino, Alfredo Souto, Sr. José, Eduardo Valiña, Jorge Varela, Nicolás Combarro, Xoan-Xil López, Xaime Quesada, Xosé Vizoso Asociación, O General, O Moucho, O Xestal, Juanito y su Pajarito, Colectivo NEG.

A exposición Estrutura dun zumbido de Alberto Ovejero está marcada por un forte carácter autobiográfico, apoiándose en diferentes formatos como ilustracións, pinturas, colaxes e pezas audiovisuais cunha ampla diversidade de técnicas que van dende o óleo, pasando polo acrílico ata o grafito, tendo o debuxo como principal ferramenta e canle de expresión para canalizar os seus pensamentos recorrentes nun exercicio de autosanación. A estes pensamentos denomínaos zumbidos.

Estrutura dun zumbido abarca un proceso longo dende unha reflexión persoal sobre cuestións e temáticas que afectan a súa xeración, como son a diversidade sexual, o xénero ou a saúde mental, conseguindo deste xeito provocar no espectador distintos interrogantes sobre a identidade e a experiencia humana. Ovejero fala dos ecos do trauma e do pasado que resoan e compoñen o seu mapa emocional, que descompón e resignifica no profundo da súa identidade. Afonda o surrealismo e o simbólico, entrelazando os límites da anatomía e a introspección emocional. A súa obra está marcada por unha exploración inquebrantable da forma humana, a miúdo presentada dunha maneira fragmentada e distorsionada que invita ao espectador a un espazo de contemplación e inquedanz

No marco do seu programa de artistas de media carreira, o CGAC presenta unha mostra individual da artista Mar Caldas, pioneira da arte feminista en Galicia. A súa obra, fundamentalmente fotográfica, renova sempre o seu cariz reivindicativo para atender aos diferentes atrancos que, pola súa condición, atenazan a vida das mulleres.

Desta volta, convídanos a un percorrido pola súa obra recente, na que o traballo das mulleres e a denuncia da súa escasa consideración, pasada e presente, ocupan a centralidade do discurso. A súa proposta fálanos da realidade laboral das mulleres galegas durante tres xeracións. Neta de sindicalista fusilado, Caldas reclama a súa identidade como vítima transxeracional do franquismo: neta de viúva abocada á escaseza e as privacións e filla de nai telefonista que perdeu o seu traballo polo feito de contraer matrimonio. A exposición desenvólvese en tres salas e conta, ademais, cun anexo documental. Coa fotografía como protagonista, desprega un amplo abano de formalizacións: colaxe fotográfica con imaxes apropiadas, series fotográficas de creación propia en grande formato, a imaxe fotográfica proxectada a modo de instalación e como base dunha obra fílmica... e mesmo unha peza fotográfica en formato “tarxeta para levar”. A terceira sala está dedicada ao proxecto Retrato de familia, realizado ad hoc para esta exposición.

A obra de Mar Caldas é conceptualmente densa, froito dun continuo e laborioso traballo de investigación, mais sintética desde un punto de vista formal, e procura sempre primar a comunicación coa persoa espectadora. A súa investigación atinxe tanto aos límites e á historia do medio fotográfico —aos seus usos e formalizacións fóra e dentro do eido da arte— como a outros campos segundo as necesidades específicas de cada proxecto.

A indagación que a artista fai nos eidos da historia contemporánea e da historia da arte moderna faise patente en forma de cadro ou escena de xénero. Dun xeito que diriamos poético, Caldas fai un exercicio de arqueoloxía, ao buscar, achar e analizar artefactos xerados mediante a arte académica e a fotografía profesional. Deste xeito, por medio da arte, reconstrúe o contexto en que determinadas pezas da cultura material de Galicia foron realizadas, para desvelar a presenza soterrada das mulleres no rexistro histórico.

Con relevantes traxectorias individuais Concha Jerez (Las Palmas de Gran Canaria, 1941) e José Iges (Madrid, 1951) desenvolveron de forma paralela, desde hai máis de tres décadas, unha produción común que se contamina e se enriquece na diferenza das súas respectivas linguaxes. A partir do concepto de resignificación, esta mostra conxunta reúne obras realizadas entre 1989 e 2023. Baixo esta idea, o que Iges e Jerez propoñen é, nas súas propias palabras, “unha operación que permite asignarlles a un obxecto, a un medio ou a unha situación calidades ata ese momento inesperadas, imprevistas”. Na filosofía destas obras subxacen formulacións que enunciou Guy Debord tanto no seu libro A sociedade do espectáculo (1967) como na súa obra fílmica.

Esta exposición trata de mostrar esa parte máis animal na que vemos a un West coñecedor do seu próximo fin, que coa súa obra leva ó espectador a un mundo de desacougo. O inquietante faise presente a través da fragmentación dos cadros, que lle permite o autor xogar con distintas temáticas nunha mesma obra. Deste xeito, e tendo presente sempre o vestixio da morte, Philip West xoga coa sexualidade bruta, os insectos e a natureza, creando un mundo desalentador no que o corrente flúe co inhabitual.

En 1996 Jim Morrison escribe The End un tema co que dicía adeus a unha parella sentimental e que derivaría nun lisérxico e famosísimo spoken word. Nesta canción, de extrema pulsión vital, os símbolos entrecrúzanse e lévannos nunha viaxe polo ciclo ciclo infindo da vida. Agora Carlos Aires recolle esta inspiración e afonda na idea de final, na delgada liña que separa vida e morte nun mundo marcado pola violencia, o xenocidio e a ansiedade suicida.

En The End atopámonos cara a cara co derrube da cultura occidental asentada na busca de coñecemento, os mitos, as artes e o afán científico, pero tamén na loita relixiosa, na pugna polo territorio, na alienación e a distopía. The End lévanos a pensar na fin dun ciclo e en ídolos caídos, pero tamén na esperanza, na nosa capacidade de apuntalar, de soster de forma individual e tamén colectiva, para evitar a destrución.

Carlos Aires nace en Ronda, Granada. Después de licenciarse en Bellas Artes por la Universidad de Granada en1997, se traslada a Holanda y completa sus estudios de postgrado en la Academia Fontys (Tilburg, Holanda), el HISK (Amberes, Bélgica) y la Universidad Estatal de Ohio (EE.UU.).

Ao longo da historia, as mulleres sempre foron relegadas nas marxes da educación artística. Expedientes para o establecemento dunha escola de nenas nos que se especificaba que o interese que existía para que as mulleres aprenderan a debuxar era, unicamente, que puideran despois trasladar a aprendizaxe a labores de bordado, citas nas que se expoñía que as nenas debían sentarse lonxe dos nenos para non distraelas, ou escritos nos que se explicaba que as nenas tiñan que atender a clase polas mañás porque ningún pai querería que a súa filla volvese a casa de noite.

A escaseza de alumnas matriculadas e a súa práctica inexistencia dentro dos cadros de persoal do profesorado demostran as grandes dificultades que tiñan as mulleres para accederen a ensinanzas artísticas. Con motivo do Día Internacional da Muller, o Arquivo de Galicia inaugura a exposición Mulleres artistas: aprendendo o oficio, que reflicte o difícil camiño ao que moitas tiveron que enfrontarse para conseguir o recoñecemento social da súa capacidade creadora, así como o acceso á educación artística.

A mostra exhibe un total de 39 documentos orixinais de entre 1785 e 1962 procedentes dos fondos da Real Sociedade Económica de Amigos do País e a Escola de Artes e Oficios. Informes, regulamentos de funcionamento das escolas, fotografías, láminas utilizadas como modelos para a aprendizaxe do debuxo ou exercios realizados polas alumnas son algúns dos materiais que podemos atopar nesta mostra e que reflicten a situación das mulleres na educación artística en Santiago de Compostela.

Exposición de Amaya González Reyes

A súa obra, que podería definirse como interdisciplinar, está presente en exposicións de arte contemporánea en centros de recoñecido prestixio (CGAC, MARCO, MAC, Círculo de Belas Artes, etc..) así como en numerosas coleccións privadas e/ou públicas, como no CGAC (Santiago de Compostela) ou o Museo de Arte de Santander (Cantabria).

Nova exposición individual que ten como protagonista a exuberancia sensorial e a explosión cromática da pintura da artista zaragozana Alejandra Atarés (Zaragoza, 1987). 

En Flores: resistencia, poder e renovación volveremos atopar o personalísimo código estético da súa pintura, onde a cor saturada e un xesto decidido póñense ao servizo do matérico e da desbordante personalidade da artista. Unha exuberancia floral menos naturalista, máis conceptualizada que en traballos anteriores, que evoluciona no espazo pictórico cunha forza inusitada. En sazón, as flores de Atarés dan lugar a unha trasfega visual que flúe desde o fondo das pezas cara ao público conectando desde o sensorial, bordeando o sinestésico. 

Rafael Úbeda leva pintando sete décadas. A exposición Úbeda. Visión retrospectiva abrangue unha ollada completa da súa traxectoria creativa, afondando nos fitos máis relevantes da súa obra e das pezas representativas que marcaron cada etapa do camiño. 

O artista, logo de sete décadas en activo, representa unha parte da historia da arte que enriquece o patrimonio de Galicia, así como unha das figuras das artes plásticas máis notables en España con conexións en diferentes lugares e escolas de Europa.

Esta mostra supón un relato pictórico que ten en conta as súas etapas vitais, moi vencellada aos lugares nos que habitou (Pontevedra, Madrid, Holanda e Italia). A exposición propicia unha viaxe polo universo e a biografía dun creador que representa un dos nomes principais da pintura galega. Así, o Museo Centro Gaiás reúne nesta mostra 56 pinturas, cinco debuxos e unha peza audiovisual inédita que axuda a comprender a súa evolución.

 “Playmobil Compostela” chega en abril a Área Central. Trátase dun evento que fará desfrutar ás persoas que se emocionan coa beleza do pequeno e que valoran o detalle e a creatividade.

O trasfondo desta actividade é solidario e ten como eixe común os clicks de Playmobil®. “Playmobil Compostela” é unha actividad organizada en colaboración con Playmogalicia, Esta exposición non está organizada por (c) Playmobil/Geobra Brandstaetter stiftung & Co.

Desde o martes 8 de abril e ata o 9 de maio Área Central contará con catro dioramas artesanais. Son recreacións feitas cos clicks nas que cada detalle conta.

A temática será diversa para sorprender aos visitantes de Área Central. Desde o día a día nun aeroporto pasaremos á estampa vacacional dun camping. Veremos tamén a recreación do desembarco de Catoira e un porto comercial do século XVIII.

Os dioramas poderanse ver todo o mes. E estarán acompañados dous fins de semana por unha feira comercial.. A primeira feira celebrarase os días 12 e 13 de abril e a segunda os días 26 e 27 de abril. Expositores procedentes de puntos diferentes de España traerán os seus produtos de Playmobil®. Coleccionistas, afeccionados e curiosos revolverán e seguro que atopan a peza que buscan.

Estas feiras estarán operativas de 10.00 a 21.00 horas, tanto o sábado como o domingo. Os días 12 e 13 de abril asistirán os seguintes stands: Frikycollection (Madrid), Toysspain (Cataluña), Playmomark (Madrid) e Playmocampoo (Palencia).

Esta actividade ten un trasfondo solidario. Detrás está Playmogalicia, unha asociación cultural que desenvolve dous programas: o de urnas de Playmobil® hospitalarias e o de xoguetes para a infancia hospitalizada.

Rosalía de Castro nace no mesmo ano no que, por vez primeira, unha muller consegue entrar na Biblioteca Nacional. Non se sabe se a escritora galega repetiu esa xesta durante os seus anos madrileños, mais o certo é que nunca puido cursar estudos universitarios. Con todo, hoxe en día coñécese que a nai da autora, dona Teresa Castro Abadía, se preocupou, de xeito moi consciente, pola súa educación. Na adolescencia, Rosalía beneficiouse da instrución musical, dramática, literaria e pictórica recibida como froito da súa vinculación aos círculos progresistas do Liceo de la Juventud e desde o seu nacemento (ao parecer, asistido polo catedrático Varela de Montes) ata o matrimonio co Murguía, con certeza a escritora participou das ideas xeradas desde a Universidade, incluídas as científicas e, máis especificamente, as botánicas. 

Porén, o certo é que Rosalía nunca entrou en Fonseca, e a xulgar por un fragmento da súa novela Ruinas (1866), a súa visión da Universidade compostelá non era, naqueles anos, favorable. Con estes antecedentes, ao abeiro da recén estreada Cátedra Rosalía de Castro, baixo o auspicio do Museo de Historia Natural da USC, e grazas ao financiamento dunha bolsa Leonardo da Fundación BBVA, semella chegada a hora dunha restitución que permita o ingreso simbólico, con honores, da autora Rosalía de Castro na Universidade de Santiago de Compostela.

A pluralidade como concepto central que nutre estilos, técnicas e perspectivas é a idea da que emerxe DIVERSA, V Mostra Internacional de Ilustración Contemporánea Afundación #MiiC5, que achega a Santiago de Compostela unha selección das propostas máis representativas da ilustración actual. Nesta V edición, a exposición explora como a variedade cultural, a conexión coa nosa contorna e as experiencias persoais das e dos artistas converxen para dar forma a un discurso visual que dialoga cos grandes retos e temas do noso tempo. Outra volta, convidámoste á Sede Afundación na Rúa do Vilar para descubrir unha creatividade fascinante.

A mostra, procedente do Museo Provincial de Pontevedra, reúne 52 imaxes tomadas polo fotoxornalista Xan Carballa durante os actos levados a cabo en Santiago con motivo do retorno a Galicia dos restos de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, o 28 de xuño de 1984. 

Comisariada por Xosé Enrique Acuña.

A exposición é o resultado dun primeiro proxecto sobre as mariscadoras de Muros, coas que Cris Romero traballou durante tres anos fotografando a súa vida cotiá na ría. “O seu esforzo e tesón contra todo pronóstico, o mal tempo e o cesamento da actividade foron unha constante no meu esforzo por reflectilo nas miñas fotografías, por valoralas, e por darlles unha plataforma para dar a coñecer o seu traballo, algo que todos coñecen en Galicia pero non no resto de España”, asegura a autora. O resultado foron dúas exposicións, unha en xullo de 2023 no Molino de Mareas de Muros e outra en marzo de 2024, en Madrid con motivo do Día da Muller, e a edición dun libro.

Leandro Barea (Lugo, 1974) é un dos artistas gráficos, ilustradores e muralistas máis interesantes de hoxe en Galicia e conta cun palmarés moi amplo de premios nacionais e internacionais. Habitual na prensa, en revistas infantís ou satíricas, como El Jueves, e mesmo en fanzines, o seu estilo, humorístico e reflexivo, ten moito que ver coa actitude da propia filosofía, polo que esta exposición de 25 das súas obras atopa un lugar moi axeitado na Facultade de Filosofía. Leandro provoca ao espectador cun deseño audaz e uns textos que, ante todo, sempre fan pensar e poñen ao espectador nunha situación de cuestionarse el mesmo, os seus prexuízos e expectativas. A arte gráfica de Leandro sempre sorprende, sen perder nunca un espírito de crítica social que conecta inmediatamente co público.

Como parte das actividades organizadas con motivo da Semana da Facultade de Filoloxía coincidindo coa celebración do patrón, San Isidoro de Sevilla, o centro pon en marcha no primeiro andar, a exposición Isidorus relectus, o poder da palabra. Con ela preténdese divulgar o patrimonio da Biblioteca Universitaria exhibindo edicións antigas e modernas e traducións a diversas linguas da prolífica produción isidoriana. 

Exposición de Guillermo Simón, artista asturiano que leva a suas costas case 40 mostras individuais e máis de 100 exposicións colectivas. 

Esta serie de obras propón unha viaxe emocional a través de paisaxes que superan a simple representación visual. Están desprovistas de calquera referencia a un lugar concreto. O que busca é convidar ao espectador a explorar un territorio de sensacións puras, onde o concreto se disolve no abstracto.

Alfonso Zarauza (Santiago de Compostela, 1973) está a celebrar trinta anos facendo filmes, desde Compostela para o mundo.

A mostra Nunca deixará de chover no meu cinema percorre estes anos adicados a unha profesión que o recoñece como un dos autores máis relevantes do audiovisual contemporáneo galego. 

Nos diferentes espazos da Zona C amósase unha escolma de materiais feita polo propio cineasta que achega o público ao proceso creativo e técnico que se atopa tras o seu traballo: carteis, guións, documentos, fotografías de rodaxes e de actores e actrices, hoxe xa con longa traxectoria, xunto a outros materiais relacionados co seu traballo, na que será unha experiencia enriquecedora para quen queira afondar no seu traballo.

Unha ollada que é reflexión sobre a propia cidade, sobre esa Compostela na que vive e na que desenvolve moitos dos seus proxectos; esa cidade que é punto de partida e de retorno e na que sendo aínda novo decidiu rodar a súa primeira curtametraxe Hay que joderse (1995). Esta peza, amateur e naif,  seria o comezo da súa prolífica carreira.

Gregg Simpson e o comisario independente Allan Graubard, que colaboraron en dous libros, Sirenes e Western Terrace, presentan unha exposición da preocupación de Simpson pola Escola de Pont-Aven de artistas como unha reimaxinación surrealista dese grupo.

Comezan co regreso de Simpson á imaxinería arcana e os símbolos herméticos establecidos na serie Dream Gardens de 2018-2019, recentemente exposta en París, Copenhague, Roma, Turín e Padua. Igual que Gregg Simpson, moitos do grupo de Pont-Aven interesáronse pola teosofía e afondaron no ocultismo e nas relixións orientais, o que levou á formación dos Nabis (ou Profetas), cuios intereses polo simbolismo precederon a algúns aspectos do surrealismo.

A exposición inclúe alusións á “coiffe”, o icónico tocado das mulleres tradicionais bretonas, cuios orixes remóntanse aos druídas celtas. Os lenzos son alegorías metafísicas definidas con precisión, incluídas obras nas que aparecen formas ataviadas en peregrinación, como no cadro de Simpson El camino de Pont-Aven.

As obras sobre papel están realizadas en gouache e pastel e son de creación máis espontánea nun principio, pero complétanse con certa precisión. Nas vitrinas expóñense Los módulos bretones, pequenas obras sobre papel que o artista creou mentres viaxaba por Italia, e Los talismanes de paisaxe realizados plein-air mentres recorría Pont-Aven.

As anteriores exposicións de Simpson na Fundación Eugenio Granell, e a aceptación da súa obra na colección permanente da Fundación, prepararono para futuros éxitos, como a súa participación na gran exposición e libro Surrealismo sen fronteiras, celebrada no Museo Metropolitano de Arte de Nova York ou no Tate de Londres.

Desde a Biblioteca Ánxel Casal queremos presentar un percorrido que vai desde a trasmisión oral da literatura popular ata o verso cantado para unírmonos á celebración do Día das Letras Galegas 2025 dedicado ás cantareiras Adolfina e Rosa Casás, Eva Castiñeira e Manuela Lema, representación colectiva de todas aquelas mulleres que foron custodias e divulgadoras deste tesouro cultural.

Os materiais fotográficos incluídos nestes traballos publícanse por cortesía do Arquivo do Patrimonio Oral da Identidade (Instituto de Estudos das Identidades do Museo do Pobo Galego) no que se alberga o fondo Schubarth-Santamarina ao que pertencen as fotografías.

Na sala infantil. Pode visitarse ao longo do mes de maio durante o horario de apertura da biblioteca.

TintA é unha mostra que se compón dunha pequena selección de fanzines de entre o que é unha infinidade de publicacións libertarias xurdidas desde finais dos setenta ata a actualidade e onde a través dun conxunto de artigos seleccionados, achegarémonos á realidade vivencial dun sindicato; dun ateneo; dunha asociación cultural; de individualidades…coñeceremos os seus puntos de vista, as súas opinións, as súas preocupacións, as súas loitas…